Daimon Glory

Był 28 maja według ludzkiej rachuby. Wszystko byłoby normalnie, gdy wszedł pewien młody dżin. Piekło Dolne to jednak nie tak bezpieczne miejsce jak mi się wydawało. Siedziałem w swojej kancelarii „Daimon Glory”.

- Witaj – rzekłem.

                - Cześć… - rzekł nieśmiało. Wydawał się bardzo miły. -Jestem Salomon. Moja ukochana, która była w ciąży została zamordowana. – osłupiałem. Mówił to z takim spokojem…

                - Co ja mam z tym wspólnego? – zapytałem grzecznie. – Czy to nie jest zadanie dla Wydziału Zabójstw? – ludzkie nazwy jednak czasem się przydają. Niektóre nazwy, jak np. lotnisko, helikopter, czy smok bojowy idealnie oddają naturę tych rzeczy. Ludzie to idealni wynalazcy wszelkiej maści broni, przekleństw, używek i usług. Jeśli wiecie co mam na myśli. Powróćmy jednak do zaistniałej sytuacji.

                - Nie chcę żeby oni się tym zajmowali. Będą ją ciąć, grzebać w niej, badać krew i robić inne straszne rzeczy… - skrzywił się z niesmakiem. Trzeba przyznać że dżiny to delikatne stworzenia…

                - Dobrze. Wezmę tę sprawę – odrzekłem wspaniałomyślnie.

- Dziękuję – rzekł uradowany. Wyleciał z mojego gabinetu jak z procy. Dopiłem wystygłą już herbatę i wyszedłem za nim. Moja rezydencja przedstawiała się imponująco. Mroczna budowla z bazaltu przypominająca zamek. Wieżyczki, krużganki, ganeczki i ostre kąty… zawsze podziwiałem architekta Domu na Wzgórzu Lykanów… Okolica ta słynęła z zatrważającej ilości rodzących się tu wilkołaków. Byli to wierni towarzysze, przyjaciele, pomocni i mili… idealni kompani do picia. Sam kiedyś przyjaźniłem się z jednym, ale niestety Niebiańska Czystka, czyli oddział ciężkiej Piechoty Niebieskiej go zabił. Słyszałem że bronił się dzielnie i położył trupem 4 Piechociarzy, co zostało uznane za ogromny wyczyn i Rada Piekielna przyznała mu za ten czyn pośmiertnie Medal Asmodeusza. Dobrze, koniec już tych wspomnień. Założyłem słuchawki na uszy i puściłem swoją składankę. Zawsze poprawiała mi humor w trudnych chwilach, ale nie teraz. Wspomnienia Oriona zabolały… był moim najlepszym i jednym  nielicznych przyjacielem. Byliśmy do siebie podobni jak dwie krople wody. Ciemne włosy, karnacja, wysocy z żółtymi oczami… budziliśmy strach i szacunek. On ze swoimi barami berserkera, a ja z moimi półautomatycznymi Sig-Sauerami, z wyrytymi na lufie błogosławieństwami, wyrównującymi moc przekleństw srebrnych naboi w magazynku. 15 srebrnych kulek wystrzelonych w ciągu kilku sekund potrafiło zatrzymać  nawet Archanioła. Wiem bo próbowałem. Dlatego nikt nie słyszał o Archaniele Katarzynie… właściwie to była całkiem ładna i gdyby mnie tak nie nienawidziła, to może by coś z tego wyszło… Demony i inne istoty są wrażliwe na srebro, a zabobon że tylko wilkołaki i wampiry są na nie podatne wynika z tego że tylko one mogą się pokazywać na Ziemi w cielesnej postaci.

Strzał nad lewym uchem wyrwał mnie z zamyślenia. Czułem jak kula przebija skrzydło. Syknąłem z bólu i ukryłem się w najbliższej uliczce. Wyciągnąłem Czwórkę i Chaos i uśmiechnąłem się złowieszczo. Tak sobie pogrywasz? pomyślałem. Dobrze, zabawmy się więc. Wyskoczyłem zza rogu z ogłuszającym krzykiem. Równomiernie naciskałem spusty podczas gdy mój przeciwnik ukrył się za ścianą. Trzy naboje wbiły się mu ponad głową. Niebiańska krew dała o sobie znać. Może go nie zabijać? zastanowiłem się przelotnie. Zabij!!! Wyła krew piekielna. Była rządna krwi i śmierci. Dobrze, ale najpierw go przesłucham, pogodziłem obie strony. Pył jeszcze nie opadł, a ja już stałem obok… tej kobiety! Miała na sobie czarną, skórzaną kurtkę, kaptur, wysoko wiązane buty i czarne bojówki. Była dość wysoka, niemal tak jak ja. Ściągnąłem jej kaptur i odgarnąłem ognistorude włosy. Miała wysokie kości policzkowe, zielone oczy, wąskie usta i bladą cerę. Nie spodziewałem się osoby płci żeńskiej.                        Spojrzałem na jej zmodyfikowane Desert Eagle. Wyciągnąłem z jednego magazynek. Był powiększony i zawierał amunicję rdzeniową. Miała nacięte na czubkach krzyże i wypisane na bokach J.Ch. Uśmiechnąłem się.

                - Jesteś anielicą, prawda? Muszę przyznać, że bardzo ładną – spojrzała na mnie ze zdumieniem. Jej zielone oczy wyrażały jedynie pogardę i złość.

                - Nie dałeś mi wykonać zadania, gnoju! – syknęła wściekle.

                - Właśnie zepsułaś mi opinię o anielicach. Uważałem was za czułe, niewinne istoty, niezdolne do wyrządzenia innym krzywdy – skrzywiłem się. Jej słowa mnie zraniły, nie wiem czemu. Zrobiło mi się przykro, że tak o mnie myśli… jako celu. Przyznam, była bardzo ładna, ale że aż tak? Zamieszała mi w głowie. Zastanowiłem się przelotnie czy nie użyła przypadkiem na mnie jakiegoś uroku. Potrząsnąłem głową, to nie w ich stylu. Mam nadzieję, że to mi nie zaszkodzi w śledztwie… jestem demonem, nie mogę się zakochiwać.

                - Ja też mam zadanie… jak się nazywasz tak w ogóle? – spytałem ni stąd, ni zowąd.

                - Wiktoria – uśmiechnęła się nieśmiało – a ty? – jest piękna, kiedy się uśmiecha…

                - Daimon – odpowiedziałem z lekkim uśmiechem. Coraz gorzej ze mną… uśmiecham się. Coraz gorzej…

                - Mam nadzieję, że ten drobny incydent nie zniszczy nici porozumienia, które między nami powstało. Dasz się zaprosić na kawę? – zapytałem nieśmiało.

                - Chętnie – uśmiechnęła się uroczo. Podniosła swoje Desert Eagle i zadowolona poszła ze mną do kawiarenki na rogu. Kawiarenka nazywała się „Zbędne Kalorie”. Wydawała się bardzo sympatyczna, utrzymana w stylu angielskiego pubu. Ciemne boazerie, małe okrągłe stoliczki i duże okna czyniły to miejsce bardzo przytulnym i ciepłym. Demonica za ladą była bardzo sympatyczna. Miała duże niebieskie oczy, brązowe, długie do ramion włosy, śniadą cerę i była dość wysoka. Usiedliśmy z Wiktorią przy stoliku obok okna. Kawa była wyśmienita. Czarna, mocna i idealnie gorzka.

                Zerkałem na nią ukradkiem. Zaczęliśmy rozmawiać na jakieś błahe tematy, a pół godziny później już byliśmy u niej i piliśmy wino.

                - Więc dlaczego chciałaś mnie zabić? – spytałem nagle. Skrzywiła się nieznacznie.

                - Są osoby, Daimonie, które nie chcą, żeby twoje śledztwo doszło do celu. Jestem płatną zabójczynią. Wiem, może na to nie wyglądam, ale mój wygląd i sposób działania nierzadko mi się przydały.

                - Czy twoje zadanie… hmm... nie możemy uznać, że zostało wykonane? Pomogłabyś mi odkryć kto stoi za tym zabójstwem? – spytałem z nadzieją. Polubiłem jej towarzystwo. Nie chciałem jej stracić, ledwo ją poznawszy.

                - Dobrze – uśmiechnęła się filuternie. – Mam nadzieję, że moi pracodawcy nie będą ze mnie zadowoleni – tym razem jej twarz wyrażała czystą złośliwość. Nie mogłem się opanować i zacząłem się śmiać. Po krótkiej chwili Wiktoria przyłączyła się do mnie.

                Następnego dnia znowu odwiedziłem Wiktorię. Poszliśmy na miejsce przestępstwa, a tam zobaczyliśmy kręcących się techników i koronera, poważnego faceta w czarnym płaszczu pod pięćdziesiątkę. Wyglądał jak grabarz, mroczny, ponury i niezadowolony. Spodobał mi się od razu. Wyglądał mi na gościa znającego się na opisie ran zadanych trupowi.

                - Dzień dobry. – wyciągnąłem mu rękę na powitanie – Jestem Daimon Glory. Zatrudnił mnie pewien dżin do zbadania tej sprawy. Proszę mi opisać rany zadane nieboszczce.

                - Dobrze. – powiedział schrypniętym głosem – Rana kłuta zadana srebrnym nożem długości około 20 cm. Pokryte runami ostrze wniknęło głęboko w ciało po czym wyszło z drugiej strony. Morderca znał się na swoim fachu. Rana nie ma poszarpanych brzegów co oznacza, że nie drżała mu ręka. To wszystko. Mam nadzieję, że pomogłem – powiedział to wszystko zatrważająco spokojnym tonem. Gdyby był zabójcą i posiadał taką wiedzę wątpię czy ktokolwiek uchroniłby się uchronił przed jego ostrzem…

                - Dziękuję. Czy mógłbym obejrzeć narzędzie zbrodni? – miałem nadzieję, że wyszło mi to naturalnie… no, w każdym razie nieważne. Niech myśli co chce.

                - Oczywiście. Proszę, oto ono – założył lateksowe rękawiczki, po czym wyciągnął z kieszeni plastikowy woreczek w którym ujrzałem nóż samej… Wojny!

                - Czy mógłbym zobaczyć zamordowaną? – spytałem jeszcze

                - Oczywiście. Dlaczego nie? – zaprowadził mnie do trupa, którego dokładnie sobie obejrzałem. Rzuciły mi się w oczy jej tęczówki. Smoliście czarne, wydające się nie mieć początku istnienia. Zastanawiające…

- Dziękuję. Do widzenia – rzuciłem ze ściśniętym gardłem.

- Do widzenia – schrypniętym głosem pożegnał się, po czym odszedł.

                - Jak myślisz Wiki, czy on ma coś wspólnego z tą sprawą? – spytałem od niechcenia, żeby nie pokazać jak jestem spięty.

                - Hmm… nie wiem – odpowiedziała ze zmarszczonymi brwiami - Nie znam go i nigdy go nie spotkałam, a jestem jedną z najlepszych. Rzadko pojawia się nowa twarz w tym zawodzie, więc wszyscy wszystkim są znani – odpowiedziała

                - Ok. Poradzimy sobie i z tym.

                Zaczęliśmy chodzić do różnych, hmm… ciekawych miejsc. W każdym razie były dość niebezpieczne i mile mnie tam nie witano. Miałem podejrzane konszachty, tak o mnie mówiono. Znajomość z wilkołakami, wampirami i innymi podrzędnymi istotami nie przysporzyła mi popularności. W każdym razie popytaliśmy pewne osoby, o to co się stało wczoraj. Niekiedy obchodziło się bez rękoczynów. Rzadko… bardzo rzadko. Czasami petent zostawał w takim stanie, że zakładaliśmy się z Wiktorią kiedy wyzionie ducha.

Podobała mi się. Jeszcze nigdy, przy nikim nie czułem się tak dobrze jak przy niej. Miałem nadzieję, że będziemy szukać sprawcy jak najdłużej. Nie miałem jednak złudzeń co do tego jak bardzo moje nadzieje są nie na miejscu. Poszliśmy do Asmodeusza. Pomimo pozorów Wredny Chłopiec po bliższym poznaniu nie okazywał się taki zły. Był kiedyś moim dobrym kompanem w różnych, hmm… przedsięwzięciach. Znałem go bardzo dobrze i mogłem go nazwać jednym z tych nielicznych przyjaciół, którzy jeszcze żyli, oczywiście.

- Wyślesz nas do Wyższej Krainy? – spytałem od niechcenia. Asmodeusz wybałuszył  na mnie swoje fiołkowe oczy. Chyba go trochę przestraszyłem… był bardzo przystojny i niewiele kobiet było w stanie sobie z nim poradzić. Miał długie, kręcone blond włosy, wysokie kości policzkowe, arystokratyczny podbródek i był dość wysoki.

- Oczywiście, Daimon, co tylko chcesz! – wyszczerzył się do mnie. Podaliśmy sobie dłonie. Moja wielka ręka całkowicie ukryła jego drobną, prawie że kobiecą dłoń.

- Super! Jak najszybciej, staruszku. – uśmiechnąłem się złośliwie. Asmodeusz był starszy ode mnie o kilka wieków, ale i tak był zdolny do wszystkiego. Fioletowy ogień w jego oczach zajaśniał, jak za starych czasów…

- Pewnie, może jeszcze frytki do tego, co? – rzucił zrzędliwie.

- Obiecałeś mi coś kiedyś, zapomniałeś? A zresztą chyba nie odmówisz damie powrotu do domu, prawda? – wskazałem Wiktorię.

- Cześć – rzuciła nieśmiało.

- Witaj – powiedział Asmodeusz uwodzicielsko. Rzuciłem mu ostrzegawcze spojrzenie. Skulił się w sobie. – Już, już was wysyłam! Chciałem tylko pogawędzić sobie z tą jakże uroczą damą…

Asmodeusz zaczął otwierać portal. Oczywiście nielegalny. Zastanowiłem się czy jakakolwiek moja akcja była legalna. Nie, uznałem wreszcie. Żadna nie było. Weszliśmy w przejście i po krótkiej chwili już byliśmy w ubogiej chatce na przedmieściach Klucza Wszechświata. To piękne miasto jest stolicą Pana. Pomimo, że go nienawidzę, to jednak mnie stworzył i jakiś tam szacunek muszę mu okazywać. Inaczej by mnie ogólnie znienawidzono i zjechano za brak honoru i szacunku dla starszych. Uśmiechnąłem się. Starszy to on jest od każdego z nas. Ciekawe, jakby to było być tak stary jak on. Wiedzieć wszystko, nad wszystkimi panować, wszystkich kochać… czasami wydaje mi się że Pan to taki pierwszy hipis. Pokój, radość, nadzieja, wybaczanie i inne wartości, które nie mają dla mnie żadnego znaczenia. Oprócz miłości. Ona coś tam dla mnie znaczy. W końcu poznałem Wiktorię. Zastanowiłem się, czy to zamysł Pana, żebyśmy się poznali i żeby coś między nami powstało. To dość możliwe. No, ale nieważne. Przybyłem tu porozmawiać to z Wojną. Miałem z nią kiedyś romans. Podobała mi się. Była dzika, nieokiełznana, piękna… o ciemnej karnacji, czarnych włosach i oczach koloru obsydianu, o nieskończonej głębi i czymś czego nie sposób określić nawet takiej istocie jak ja. Ubierała czarne, obcisłe, skórzane spodnie i skórzaną kurtkę w takim samym kolorze. Miały srebrne wstawki. W końcu to Jeździec Apokalipsy. Srebro mu się straszne. Może go zabić wyłącznie czarna magia, lub wyjątkowo potężny demon dziewiątego, lub dziesiątego poziomu… nigdy jeszcze się taki nie urodził, więc gdyby to zrobił mielibyśmy ostro przerąbane. Na Ziemi dwie porządne atomówki by nie pomogły, a w końcu tam demony są w swojej słabszej formie. Więc co by było w Piekle? Chaos, śmierć, pożoga, trupy, dym, zgliszcza… tyle zostałoby z Niższej Krainy.

Przemierzałem Klucz Wszechświata w ciemnych okularach. Był dla mnie stanowczo zbyt jasny i czysty. No ale czego się spodziewać po mieście pełnym aniołów? Spoglądały na mnie podejrzliwie, jakbym był jakiś pomniejszym złodziejem. Gdyby tylko znali prawdę troszkę by się przerazili. Mówiąc troszkę mam na myśli: zaczęliby w panice uciekać. Na szczęście przez te kilkaset lat, które minęły od… incydentu przybyło mi trochę blizn. Mam nadzieję, że szybko ją odnajdziemy.

Znaleźliśmy ją w lokalnej knajpie, spitą do nieprzytomności. No, ale to nieważne… w końcu to Jeździec Apokalipsy. Nie może umrzeć.

- Witaj Wojno. – uśmiechnąłem się miło – Dawno się nie widzieliśmy.

- Cześć! Chodźcie i się ze mną napijcie – było gorzej niż myślałem… mam nadzieję, że się z nią jakoś dogadamy – Będzie fajnie! Obiecuję! – miałem niejasne przeczucie, że Wiktorii nie podoba się jej, hmm… sposób bycia. Wojna się tym totalnie nie przejmowała i dalej piła w najlepsze.

- Chcielibyśmy cię zapytać, co robiłaś w Piekle Dolnym 28 maja ludzkiego czasu?

- Jak to co? Gdzie? – wytrzeźwiała momentalnie. – Cały czas byłam w Kluczu Wszechświata i nigdzie się nie wybierałam w ostatnim czasie.

- Na pewno. Wnioskując z twojej reakcji, zabiłaś niewinną kobietę w ciąży. Po pierwsze nic ci nie zrobiła, a po drugie nie była nawet świadoma tego, że jest matką Antychrysta. – Wiktoria spojrzała na mnie z przerażeniem i zdumieniem, a Wojna z uznaniem i podziwem.

- Jak się domyśliłeś? – spytała Wojna. – Bardzo starannie ukryłam ślady.

- Oczy, droga Wojno. Zajrzałem do biblioteki i wiesz co? Zanotowano dość dawno temu bardzo podobny przypadek. Zamordowana w niewiadomych okolicznościach, która była w ciąży. Takie same oczy. Tylko oczy, bo inne ślady zostały albo zatarte, albo ich nie było. Zabito ją identycznym nożem, w identyczny sposób. – wyjaśniłem zwięźle. – Ale co ja ci mogę zrobić droga Wojenko? Jesteś Jeźdźcem Apokalipsy, masz wielką rolę do spełnienia. Apokalipsa. Święty Jan się nie mylił, prawda? Czterej Jeźdźcy Apokalipsy. Odrywacie wielką rolę w historii współczesnego świata. Mam nadzieję, że będziesz dalej spełniała należycie swoje zadania… - powiedziałem, po czym odszedłem.

Wiktoria była, jest i będzie moją towarzyszką. Nie obchodzi mnie, że to anielica. Nie obchodzi mnie to, że wyznaje inne wartości niż ja. Mam nadzieję, że tego nie zepsuję. Nie zniósłbym świadomości, że ją zraniłem. To by było straszne… straszniejsze niż potyczka z wściekłą Archanielicą. Mam nadzieję, że tego nie zepsuję…